Μια στιγμή συνάντησης

IMG_0689

Μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2019 από τον Carlos Celdrán (*)

«Πριν την αφύπνισή μου στο θέατρο, οι δάσκαλοί μου ήταν ήδη εκεί. Είχαν κτίσει τα σπίτια τους και την ποιητική προσέγγισή τους πάνω στα ερείπια της δικής τους ζωής. Πολλοί από αυτούς είναι άγνωστοι ή ελάχιστα τους θυμόμαστε: εργάζονταν σιωπηρά, στην ταπεινότητα των δωματίων πρόβας τους και στις γεμάτες από θεατές θεατρικές αίθουσες τους και σιγά-σιγά, μετά από χρόνια δουλειάς και εξαιρετικών επιτευγμάτων, αποσύρθηκαν σταδιακά από αυτά τα μέρη και εξαφανίστηκαν. Όταν κατάλαβα ότι το προσωπικό μου πεπρωμένο ήταν να ακολουθήσω τα βήματά τους, κατάλαβα επίσης ότι είχα κληρονομήσει αυτή την καθηλωτική, μοναδική παράδοση που ζούσε στο παρόν χωρίς καμία προσδοκία, πέρα από την επίτευξη της διαφάνειας μιας μη επαναλαμβανόμενης στιγμής· μιας στιγμής συνάντησης με κάποιον άλλο στο σκοτάδι ενός θεάτρου, χωρίς καμία άλλη προστασία πέρα από την αλήθεια μιας χειρονομίας, μιας αποκαλυπτικής λέξης.

Η θεατρική μου πατρίδα βρίσκεται σε εκείνες τις στιγμές της συνάντησης με τους θεατές που έρχονται κάθε βράδυ στο θέατρό μας, από τις πιο διαφορετικές γωνιές της πόλης μου, για να ενωθούν μαζί μας και να μοιραστούμε μερικές ώρες, μερικά λεπτά. Η ζωή μου είναι φτιαγμένη από αυτές τις μοναδικές στιγμές όταν παύω να είμαι ο εαυτός μου, όταν παύω να υποφέρω για τον εαυτό μου και ξαναγεννιέμαι και κατανοώ το νόημα του θεατρικού επαγγέλματος: το να ζούμε στιγμές αγνής εφήμερης αλήθειας, όπου γνωρίζουμε ότι αυτό που λέμε και κάνουμε, εκεί κάτω από τα φώτα σκηνής, είναι αλήθεια και αντανακλά το πιο βαθύ, το πιο προσωπικό, μέρος των εαυτών μας. Η θεατρική μου χώρα, η δική μου και αυτή των ηθοποιών μου, είναι μια χώρα που υφαίνεται από τέτοιες στιγμές, όπου αφήνουμε πίσω μας τις μάσκες, τη ρητορική, το φόβο του να είμαστε αυτοί που είμαστε και ενώνουμε τα χέρια στο σκοτάδι.

Η θεατρική παράδοση είναι οριζόντια. Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να επιβεβαιώσει ότι το θέατρο βρίσκεται σε οποιοδήποτε κέντρο του κόσμου, σε οποιαδήποτε πόλη ή προνομιούχο κτίριο. Το θέατρο, όπως το έχω λάβει, εξαπλώνεται μέσα από μια αόρατη γεωγραφία που συνδυάζει τις ζωές εκείνων που το υπηρετούν με την ίδια τη θεατρική τέχνη σε μια χειρονομία ενοποίησης. Όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι του θεάτρου πεθαίνουν μαζί με τις στιγμές τους, στιγμές ανεπανάληπτης διαύγειας και ομορφιάς· όλοι ξεθωριάζουν με τον ίδιο τρόπο, χωρίς καμία άλλη υπεροχή για να τους προστατεύσει και να τους καταστήσει ενδόξους.

Οι θεατρικοί δάσκαλοι το γνωρίζουν, καμία αναγνώριση δεν είναι έγκυρη όταν αντιμετωπίζεται με αυτή τη σιγουριά, η οποία είναι η ρίζα του έργου μας: η δημιουργία στιγμών αλήθειας, ασάφειας, δύναμης, ελευθερίας εν μέσω μεγάλης αβεβαιότητας. Τίποτα από αυτά δεν επιβιώνει, εκτός από τα δεδομένα ή τα αρχεία της δουλειάς τους σε βίντεο και φωτογραφίες που θα αποτυπώσουν μόνο μια ωχρή ιδέα για το τι έπραξαν. Ωστόσο, αυτό που θα λείπει πάντα από αυτά τα αρχεία είναι η σιωπηλή ανταπόκριση από το κοινό που καταλαβαίνει σε μια στιγμή ότι αυτό που συμβαίνει δεν μπορεί να μεταφραστεί ή να βρεθεί έξω, ότι στην αλήθεια που μοιράζεται εκεί υπάρχει μια εμπειρία ζωής, για λίγα δευτερόλεπτα, πιο διάφανη ακόμη και από την ίδια τη ζωή.

Όταν συνειδητοποίησα ότι το θέατρο ήταν μια χώρα από μόνο του, μια μεγάλη επικράτεια που καλύπτει ολόκληρο τον κόσμο, ένας προσδιορισμός γεννήθηκε μέσα μου, ο οποίος ήταν και η συνειδητοποίηση μιας ελευθερίας: δεν χρειάζεται να πάτε μακριά ή να φύγετε από όπου και αν βρίσκεστε, δεν χρειάζεται να τρέξετε ή να μετακινηθείτε. Το κοινό είναι οπουδήποτε υπάρχετε. Έχετε τους συναδέλφους που χρειάζεστε στο πλευρό σας. Εκεί, έξω από το σπίτι σας, έχετε όλη την αδιαφανή, αδιαπέραστη καθημερινή πραγματικότητα. Έπειτα, δουλεύετε από αυτή τη φαινομενική ακινησία για να σχεδιάσετε το μεγαλύτερο ταξίδι απ’ όλα, να επαναλάβετε την Οδύσσεια, το ταξίδι των Αργοναυτών: είστε ένας ακίνητος ταξιδιώτης που δεν παύει να επιταχύνει την πυκνότητα και την ακαμψία του πραγματικού του κόσμου. Το ταξίδι σας είναι προς το στιγμιαίο, προς το παρόν, προς την άνευ προηγουμένου συνάντηση ενώπιον των συνανθρώπων σας.

Το ταξίδι σας είναι προς αυτούς, προς την καρδιά τους, προς την υποκειμενικότητά τους. Ταξιδεύετε μέσα τους, στα συναισθήματά τους, στις αναμνήσεις τους που εσείς ξυπνάτε και κινητοποιείτε. Το ταξίδι σας είναι ιλιγγιώδες, και κανείς δεν μπορεί να το μετρήσει ή να το αποσιωπήσει. Ούτε κανείς μπορεί να το αναγνωρίσει στο σωστό βαθμό, είναι ένα ταξίδι μέσα από τη φαντασία του λαού σας, ένας σπόρος που σπέρνεται στα πιο απομακρυσμένα εδάφη: την πολιτική, ηθική και ανθρώπινη συνείδηση των θεατών σας. Επομένως, δεν κινούμαι, θα παραμείνω στο σπίτι, ανάμεσα στους πιο κοντινούς μου ανθρώπους, σε φαινομενική ακινησία, μέρα και νύχτα να εργάζομαι, επειδή κατέχω το μυστικό της ταχύτητας

(*) Κουβανός σκηνοθέτης, θεατρικός συγγραφέας, θεατροπαιδαγωγός, καθηγητής

Μετάφραση από την αγγλική: Δώρα Νικολάου
Κυπριακό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΚΚΔΙΘ)

See more at: Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2019: Το μήνυμα του Carlos Celdrán

 

 

Advertisements

Το δίκαιο και η βία

602724_644094502284966_582177538_n

του Στάθη Κουβελάκη

«Το δίκαιο δεν αποτελεί επομένως το Άλλο της παραβατικότητας αλλά, όπως μας δίδαξαν ο Φουκώ και ο Πουλαντζάς, το ίδιο το μέσο με το οποίο αυτή συγκροτείται και μετασχηματίζεται ανάλογα με τη συγκυρία. Γι’ αυτόν τον λόγο, και αντίθετα απ’ ό,τι ισχυρίζεται η Χάννα Άρεντ και γενικότερα η φιλελεύθερη σκέψη, το δίκαιο δεν αποτελεί άρνηση ή έστω αναχαίτιση της βίας αλλά κωδικοποίησή της, χάραξη και διαρκή μετατόπιση τόσο των ορίων όσο και των τρόπων άσκησής της — μέσω της συγκέντρωσης της «νόμιμης» χρήσης της στα χέρια του κράτους και των μηχανισμών του. Γι’ αυτό και το ιστορικό του αποτέλεσμα δεν είναι ο τερματισμός, ή έστω η υποχώρηση της βίας, αλλά, ακόμη και σε συνθήκες «κανονικότητας» (σε μη εμπόλεμη κατάσταση και όταν η πολιτική εξουσία δεν παίρνει τη μορφή «κράτους εξαίρεσης»), η ολόπλευρη απόκρυψη της βίας, ειδικότερα της «αντικειμενικής» ή, ακριβέστερα, της «δομικής» βίας του συστήματος […].»

-See more at:  https://enthemata.wordpress.com/2014/07/13/stathisk/

 

Simplicity Project

1908201816993

«Εργαστήριο συν-κατοικήσεων: αρχιτεκτονική και δημιουργικότητα»
Ξεκινάμε στις 28 Νοεμβρίου 2018, στις 6.00 μ.μ.

Δηλώσεις συμμετοχής (εδώ):
Less is More Athens
Βασιλική-Βίκυ Παναγιωτοπούλου
email: lessismoreath@gmail.com
τηλ.: 6973981454

Περισσότερα εδώ

Η πόλη ως κέντημα. Τέχνασμα ή ενδεχόμενο;

Αναζητώντας την ταυτότητα της Αθήνας στην καθημερινότητα
300120169415
Ανοιχτή διαδικασία εξερεύνησης / Περίπατοι-Εργαστήρια / Σάββατα στις 12.00

Αναλυτικά:

  • 24/11/2018:  Από την Πλατεία Αμερικής στην Πλατεία Κυψέλης.  Η ακμή του ’50 (Φωκίωνος Νέγρη)
  •  8/12/2018:  Με βάφτισαν πλατεία Ομονοίας, στις 14 Οκτωβρίου του 1862
  • 15/12/2018: Η Αθήνα στη  λογοτεχνία, ΠΟΚΕΑΤΕΠ, Κάνιγγος 23.
  • 12/01/2019: Πλατεία Αττικής – Σταθμός Λαρίσης. Χαράξεις. Πόλη ή μητρόπολη;
  •   2/02/2019: Πετράλωνα.  Η συνοικία το όνειρο
  • 23/02/2019: Η κινηματογραφημένη Αθήνα, ΠΟΚΕΑΤΕΠ, Κάνιγγος 23.
  • 16/03/2019: Λόφος Στρέφη – Εξάρχεια. Η μικρή κλίμακα μιας πόλης
  •   6/04/2019: Από τη πλατεία Δεξαμενής στο Λόφο του Λυκαβηττού και η ηλεκτρονική                       πολεοδομία του Ζενέτου.
  •  1/05/2019:  Αθήνα, η πόλη ως κέντημα, ΠΟΚΕΑΤΕΠ, Κάνιγγος 23.

Έρευνα – Σχεδιασμός : Active CITY
Οργάνωση-ΠαραγωγήΠΟΚΕΑΤΕΠ, Νοέμβριος 2018 – Μάιος 2019

Περισσότερα εδώ

Klonaris/Thomadaki

DARK-SHOT_1100

Οι γυναίκες του αιώνα μας αναδύονται μέσα από μια μακρά και σκοτεινή περίοδο καταπίεσης ενός κοινωνικού συστήματος που τις αντιμετώπιζε σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Αυτό δεν έγινε αναίμακτα. Χρειάστηκαν αγώνες από γυναίκες πρωτοπόρες που ύψωσαν τη φωνή τους με το έργο και την καλλιτεχνική τους γραφή.

Ανάμεσα τους οι δύο σημαντικές καλλιτέχνιδες Κατερίνα Θωμαδάκη και Μαρία Κλωνάρη, οι οποίες ως δίδυμο δημιούργησαν τη δεκαετία του ’70 τον «σωματικό κινηματογράφο», ενσωματώνοντας στη γλώσσα τους την «πολιτική διάσταση της γυναικείας ταυτότητας».

Γύρισαν πολλές ταινίες και η πρακτική τους πάνω στον «διευρυμένο κινηματογράφο», που εισήγαγαν στη Γαλλία, τις οδήγησε σε εγκαταστάσεις multimedia και σε «περιβάλλοντα με προβολές».

Ίδρυσαν την εταιρεία ΑΣΤΑΡΤΗ για την Οπτικοακουστική Τέχνη, το 1985.

γράφει η Κυριακή Μπεϊόγλου: https://www.efsyn.gr/arthro/i-fysi-paragei-ti-diaforetikotita

http://www.klonaris-thomadaki.net/83quaen.htm

Η πόλη ως «κέντημα»

Ο περίπατος – εργαστήριο: Η πόλη ως «κέντημα», στο πλαίσιο των Αρχαιολογικών Διαλόγων 2018Πόλεις / Αστικό Τοπίο, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 1/6/2018.

Εξελίχθηκε στο Ιστορικό κέντρο της Αθήνας, με αφετηρία την πλατεία Μοναστηρακίου & ολοκληρώθηκε σε συζήτηση/καταγραφή-εργαστήριο στην Ευώνυμο Οικολογική Βιβλιοθήκη.

Οι  συμμετεχόντες/-ουσες, ως πλάνητες-περιπατητές, συντάξαμε ένα πλούσιο δρομολόγιο κεντητικών πρακτικών ανάγνωσης και αφήγησης της πόλης, χρησιμοποιώντας ως έναυσμα τον κοινό δημόσιο χάρτη που παραλάβαμε κατά την εκκίνηση.

Αναλυτική καταγραφή του περίπατου-εργαστηρίου στο:
https://activcitylab.wordpress.com/2018/06/08/%CE%B7-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B7-%CF%89%CF%82-%CE%BA%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1-2/

Οργάνωση: Active CITY

Η Μάσκα

Έκθεση Τελετουργικών Μασκών από τη συλλογή Φώτη Καγγελάρη, 7-16 Φεβρουαρίου 2018 | Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Αίθουσα Παλαιάς Βιβλιοθήκης, Πειραιώς 256, Άγ. Ι. Ρέντης | 11.00-18.00 (εκτός Κυριακής).

Η έκθεση  δημοσιοποιεί ένα μικρό δείγμα μιας επίπονης και συστηματικής αναζήτησης δεκαετιών, σ΄όλες τις χώρες του κόσμου.

Η συλλογή περιλαμβάνει 1000 μάσκες διαφόρων υλικών και διαστάσεων, συνοδευτικά αντικείμενα και 300 περίπου μαριονέτες και φιγούρες του θεάτρου σκιών, συναφούς ενδιαφέροντος.

Ορισμένες εξ αυτών είναι εξαιρετικά σπάνιες, προερχόμενες από φυλές υπό εξαφάνιση ή ήδη χωρίς παρουσία στο χάρτη.

«Οι μάσκες, πανανθρώπινα σύμβολα, αναδεικνύουν την αρχαία προσπάθεια του ανθρώπου να εξημερώσει ή να συμμαχήσει με την φύση, να ενδυναμώσει συνοχή, ασφάλεια και αρμονία στην ομάδα και ταυτόχρονα να εκφράσει τη βαθύτερη επιθυμία του για προσωπική ευτυχία».

Ά-χρηστο

Με Ά-χρηστα αντικείμενα, μπορούμε να δημιουργήσουμε όλες και όλοι μαζί ένα  Χρήσιμο “έργο”;

Εργαστήρια Δρόμου για τους μικρούς και μεγάλους φίλους μας, στην πόλη του Ηρακλείου: 4, 5, 6 Ιουλίου 2017: Πλατεία Γαβαλάδων & Πλατεία Αϊβαλιώτη  (Αγία Τριάδα), Πλατεία Αγίου Τίτου (κέντρο), 2ο Φεστιβάλ Τέχνη καθ’ οδόν 2017

Βιωματικό Εργαστήρι Κατοίκησης

Συγγένειες_Relations

«Πώς συνδέεται ένα κοντέινερ, μια σακούλα με άχρηστα αντικείμενα, η αγαπημένη σας κινηματογραφική ταινία και η Αθήνα;»

Κοινός παρονομαστής του εργαστηρίου αναδύεται η Ομάδα.

Διαδικασία έρευνας, αναστοχασμού, επαναπροσδιορισμού  εαυτού σε σχέση με τους άλλους … με απλά εργαλεία της καθημερινότητας.                                     

Μάρτιος – Απρίλιος 2017 / Μάιος – Ιούνιος 2017

https://lessismoreathens.wordpress.com/

Η πολυτέλεια

34dc16b600000578-3622259-image-a-121_1464888641479

Γι αυτά τα θεάματα επιστρατεύονται οι διασημότεροι εγχώριοι αλλά και αλλοδαποί καλλιτέχνες. «Κτίσματα οικοδομήθηκαν, όρη μετακινήθηκαν, δάση φυτεύθηκαν και λίμνες αποξηράνθηκαν. Χιλιάδες εργάτες απασχολήθηκαν για εκατοντάδες ώρες – κι όλα αυτά για να σπαταληθούν μέσα σε μία και μόνη νύχτα. Όταν έδειξαν στον γερασμένο και κουρασμένο από τη ζωή Κάρολο Β’, τον τελευταίο της δυναστείας των Αψβούργων στον ισπανικό θρόνο, το νέο σιντριβάνι με την Άρτεμη στον κήπο της La Granja, παρατήρησε θλιμμένα: Μου κόστισε τρία εκατομμύρια και δεν μπόρεσε να με διασκεδάσει παρά τρία μόνο λεπτά».»

Enzensberger, Hans Magnus, Πολιτική και πολιτισμός, Εκδόσεις SCRIPTA, Αθήνα, 2000, σελ. 131.